Home
lllll

Welkom bij PKN gemeenten Ommen

logo nieuw

Dankbaar (Artikel met toestemming van auteur geplaatst)

Met heel veel dankbaarheid kijk ik terug op de reis naar Guatemala. Dankbaar dat ik de kans kreeg om zo’n mooie en indrukwekkende ervaring rijker te mogen zijn, dankbaar dat wij wat konden betekenen voor de kinderen in Guatemala en dankbaar om te zien hoe erg ons werk werd gewaardeerd. Na een indrukwekkende start bij een AMG-school in Guatemala, waar op kleuterleeftijd al wordt gewerkt aan thema’s als seksueel misbruik, waar een sloppenwijk en een begraafmuur direct grenzen aan het sportveld van de school en waar (toen) de afgelopen week nog drie jongentjes waren doodgeschoten op het sportveld, kwamen we aan bij het kamp. Daar werden we heel warm ontvangen. Wat veel indruk op me heeft gemaakt is de passie voor het werk hier van José en Orfa (eigenaren van het kamp).

 

Ze vertelden vol passie het indrukwekkende verhaal van het ontstaan van het kamp en getuigden van hun geloof. Hoe overtuigd zij zijn, hoe ze met tranen in hun ogen vertellen over hun liefde voor God en de liefde van God voor hen: daar kunnen wij alleen maar jaloers op zijn. Ze vertelden hoe ontzettend dankbaar ze zijn dat wij hier waren. Instrumenten van God, zo noemden ze ons. “Misschien vraag je je af, waarom ben ik hier? Maar kinderen die hier komen zijn al zo verwonderd dat ze hier een bed voor zichzelf hebben.” Nog even werd bevestigd dat het werk wel degelijk nodig is hier. Vooral sociale armoede speelt hier een erg grote rol. Veel vaders van kinderen zijn alcoholist, zijn gevlucht naar de VS of leven niet meer. Het komt voor dat moeders met hun kinderen achterblijven, of dat zelfs kinderen alleen achterblijven met hun broertjes en zusjes. In het kamp leren kinderen God kennen en mogen ze tijdens een kampvuur kiezen voor God. Na de bonte avond op de donderdag baden we, staand in een kring, arm in arm. Er werd voor elk kind afzonderlijk gebeden, waardoor de kinderen echt geraakt werden. Tijdens en na het gebed vloeiden er vele tranen en troostten de kinderen elkaar, en wij hen met knuffels. Indrukwekkend om te zien en mee te maken.

 

Tijdens een schoolbezoek & huisbezoek werd nog even extra duidelijk dat kinderen hier lang niet altijd kind kunnen zijn zoals de meesten van ons dat konden. De kinderen met hun mooi bruin gekleurde koppies en rijkgekleurde kleding kwamen de eetzaal van de school binnen. Een meisje met op haar rug, in een doek, een heel jong kindje, dat denk ik niet thuis kon blijven. Een ander meisje van, ik denk zeven jaar, tilde haar jongere broertje op de kruk naast haar. Vlug toverde ze de bakjes van haar broertjes en zusje uit haar plastic tasje en zette ze voor elk van hen neer. Elk kind kreeg wat aardappeltjes en een kippenpoot. Het oudste meisje hielp eerst haar broertjes en zusje, at vervolgens keurig haar aardappeltjes op, maar stopte haar kippenpoot daarna in haar plastic tasje. Zo hebben ze thuis ook nog wat te eten. Bizar dat zo’n jong meisje zich hierover al zorgen moet maken.

 

Tijdens het huisbezoek wordt de fysieke armoede weer duidelijk zichtbaar. We lopen het “huis” binnen: één donkere, warme kamer ter grootte van onze slaapkamer thuis met daarin vier stapelbedden en één tweepersoonsbed. Buiten een klein, vies keukentje met overal vliegen. Je kunt je niet voorstellen dat je zo moet leven. In hun vrije tijd doen de kinderen de was op een gemeenschappelijke wasplaats. Deze is voor de meeste kinderen veel te hoog. Vindingrijk als ze zijn, hebben ze daar natuurlijk wat op bedacht: de kinderen stapelen kleine keitjes op elkaar en staan daar op hun tenen op om de was van het gezin te doen. Heel indrukwekkend. Aan de moeder van het gezin vroegen we wat haar wensen waren. Ze wenste dat haar kinderen konden worden wat ze wilden worden: bijvoorbeeld leerkracht of arts. Voor ons is het zo normaal dat we kunnen studeren, voor hen is het iets wat zo ver weg lijkt. Ze vroeg ons dit mee te nemen in onze gebeden. De AMG-scholen zijn voor dit soort gezinnen van groot belang. Niet alleen leren de kinderen er veel (over hygiëne, maar natuurlijk ook vakken als taal en rekenen), maar doordat de kinderen ’s middags kunnen eten op school, heeft het gezin meestal net voldoende om ’s avonds met z’n allen te kunnen eten. Naast de schoolbezoeken, het huisbezoek, boerderijbezoek / huisartsenpraktijkbezoek, uitstapjes naar Antigua,

 

Meer van Atitlan, beklimmen van de vulkaan Pacaya, de GMG-gesprekken, avondprogramma’s en het kinderprogramma hebben we ook veel gebouwd. Of nouja, voornamelijk veel gesjouwd! Onze bouwplaats lag op 1800 meter hoogte. Er moest veel, heel veel, naar boven worden gesjouwd. Onder het motto “Niet klagen, maar dragen” werden onder andere stenen van 15 kg in een lijntje naar boven gebracht. Naast het vele sjouwen werden er cementnetten gemaakt, werd er cement en beton geschept, werden er bekistingen gemaakt, werd er een gang gegraven van 1 meter breed en 2 à 3 meter lang (ja, met schep en emmers), werd er heel veel zand weggesjouwd en werd er met stenen en gruis (verplaatst in emmers) een weg gemaakt om een pickup truck over te laten rijden die vervolgens door de regen weer wegzakte, waardoor we weer opnieuw konden beginnen. Naast dit werden er nog vele andere werkzaamheden verricht. Op de laatste bouwdag droegen we de bouw over aan de plaatselijke aannemers, die hier samen met ons aan hadden gebouwd.

 

Na het Guatemalteekse volkslied en het Wilhelmus werden er nog een aantal toespraken gehouden, werd er gelezen uit de bijbel en werden er gebeden uitgesproken. Na de officiële plechtigheid konden de aannemers genieten van door ons gebakken pannenkoeken en kregen ze allemaal een pakketje met achtergelaten kleding, eten en door een aantal World Servants achtergelaten bouwschoenen. De aannemers werken hier namelijk gewoon op hun normale, afgetrapte schoenen en dragen soms niet eens werkhandschoenen. De volgende ochtend droegen sommige van hen de werkschoenen al: wat super om te zien, zo dankbaar als ze zijn . Ondanks dat hun schoenmaten maar ietsje kleiner zijn dan die van ons, haha.

 

We hebben nog veel meer meegemaakt, maar ik kan niet alles in dit stukje vertellen helaas. Het is al haast niet uit te drukken op papier. Schiet ons vooral aan met al jullie vragen, en binnenkort zullen we in real life meer vertellen over onze ervaringen. Maar daarover binnenkort meer. Heel erg bedankt voor het mede mogelijk maken van deze reis: wij en de Guatemalteken zijn jullie allemaal heel erg dankbaar!
Nicky van Dijk

Volgende 8 diensten

Orde van dienst/Liturgie

Laatste kerkvensters